A Kashmiri Wedding

Traveling

That’s what I love the most. When I received my friend’s wedding invitation from Jammu, I decided to experience the vibe of a Kashmiri wedding.

Whenever I travel, I usually book a one-way ticket because I don’t want to miss any experiences throughout my journey. Plus, I don’t have a boss to ask for leave.

As usual, I booked a one-way flight to Delhi. From Delhi, I boarded the Vande Bharat Express train to Jammu. It was a pleasant experience to travel by Vande Bharat. The wedding was a week-long event, followed by the Yagnopaveet ceremony for her brother.

The next morning, they started with the Devgon ceremony. This is a pre-wedding ritual in Kashmiri culture that marks the transition of the bride and groom from Brahmacharya Ashram to Grihastha Ashram. On one side, priests conducted the dharmic rituals, while on the other, relatives sang Kashmiri bhajans. The bride’s family held a veil over her head, showering her with holy water. She wore an essential piece of jewelry, the Dejaharu, strung on a sacred thread that passes through the middle ear cartilage.

Next, we moved to the marriage hall for the Mehendi Raat function. Mehendi Raat is the most important event preceding the actual wedding in a Kashmiri marriage ceremony. The function revolves around applying henna (mehndi) to the bride’s palms and feet. A delicious dinner follows, accompanied by night-long singing from professional Kashmiri folk singers. These singers are joined by a Bacha (a male dancer dressed as a female), who dances to the music. Guests are served Sheer Chai (salt tea) and Lipton tea throughout the night.

The main event starts with the reception of the Barat. The groom’s side is welcomed by the bride’s family to the sound of conch shells, and the fathers of both sides exchange nutmeg, a symbol of lifelong friendship. The wedding is carried out with all traditional Vedic rituals. The priest performs a mandap puja, after which the groom enters the mandap, while the bride is brought in by her maternal uncle. The couple is covered with fabric, seeing each other’s reflection in a mirror underneath. The father of the bride then performs the kanyadaan, after which the groom holds the bride’s hand for the remaining rituals, bound together by a special cloth.

At the end of the wedding, the couple sits with a red cloth over their heads as their loved ones shower them with flowers while the priest recites mantras. In this way, the couple is worshipped as incarnations of Lord Shiva and Goddess Parvati.

When it comes to lunch, Kashmiri cuisine is known for its flavorful dishes, including a variety of traditional items like Dum Aloo, Nadru Yakhni, and Haakh.

The next day, I went to Mata Vaishno Devi Mandir, which is 50 km away from Jammu. The trek spans approximately 13 kilometers, with a total ascent of about 5,200 feet. The trek generally takes 5-6 hours to complete (I took 4 hours), depending on the pace and endurance of the pilgrims. This cave temple is dedicated to the Hindu Mother Goddess, believed to be an incarnation of Goddess Durga. The goddess resides inside the cave in the form of three Pindis, or natural rock formations, referred to as Mahakali, Mahalakshmi, and Maha Saraswati.

The following day, we all went to a nearby ashram for the Yagnopavit ceremony of my friend Aman. Yajnopavit, also called Mekhala in Kashmiri, is a ritual in which three strings of a holy thread are placed on the left shoulder and under the right arm of a child. It involves the performance of a great yagna, where all the gods are invited by suitable mantras to bless the children during their initiation into the sacred Gayatri mantra. During the Mekhala ceremony, the boy begs for alms and blessings from his relatives.

Overall, experiencing Kashmiri culture is a blend of exquisite cuisine, rich traditions, warm hospitality, and stunning scenery, making it a journey I will cherish forever.

Thank you, Tickoo family for treating me like a family member. Your warmth and kindness made me feel truly at home, and I appreciate it more than words can express.

Kedarnath Calling

“After completing my visits to the six Jyotirlingas (Ujjain, Omkareshwar, Triambakeshwar, Somanath, Nageshwar, and Grishneshwar), thoughts of a seventh pilgrimage began to surface. Suddenly, images of Kedarnath Dham started to fill my mind. It was at that moment that I realized Baba Kedarnath was calling.”

As a solo traveler, I had visited the other six Jyotirlingas, and this time, I decided to team up with my friends. Three of my friends joined me to plan our dream journey to Kedarnath Dham.

Planning the trip together when traveling in a group is known to be the most challenging task. Despite this, we managed to gather most of the information and set our journey’s start date for September 22nd from Delhi. However, my journey began on the 20th as I had to travel all the way from the south.

From Delhi, we boarded a bus to Haridwar, which took nearly 5 hours. Afterward, we traveled to Sonprayag on another bus, an 8-hour journey.

At this point, I’d like to mention a book named ‘Rudraprayagada Bhayanaka Narabhakshaka.’ It narrates the story of hunting a ‘man-eating leopard’ that created panic in the Rudraprayag district in 1918. The author vividly described the beautiful landscapes of Rudraprayag in the book.

The journey through the serpentine roads of Rudrapryag was a feast for the eyes but fearful for the faint-hearted. That night, we rested in Sitapur and started our trek to Kedarnath temple the next day. It’s a challenging 22 km trek through a beautiful valley.

The journey was one of the toughest due to the narrow path. It wasn’t just the path; the movement of people going up and down, hundreds of horses carrying pilgrims and supplies to the shops of Kedar, made it even more challenging. One had to be very careful of the slippery surface and keep an eye on the moving horses. Meanwhile, one should not miss experiencing the river, waterfalls, and the snow-filled mountain view. After a long trek, we reached the top of the hill and decided to rest. There were hundreds of tents spread across the mountaintop, and one could choose to stay in a group or alone.

Kedarnath Temple

The next morning, we waited for over 3 hours in a queue to visit the temple and got the opportunity to perform Abhishekam and other offerings to the sacred Jyotirlinga. Kedarnath houses a Shivling known as the column of light. Early morning, one can experience a different atmosphere throughout the valley. When the first rays of sunshine touch the tip of the ice-capped mountain of Kedarnath, it feels like heaven.

Samadhi of Shankaracharya:

The samadhi of Adi Shankaracharya is situated at the back of Kedarnath Temple, and it is believed to be the final resting place of the great philosopher.

Bhairavanath Temple

Bhairavnath Temple or Bhairon Baba Mandir is situated south of the Kedarnath temple. Bhairava, also called ‘Kshetrapal,’ is the protector of Kedarnath temple and the entire Kedar valley in the winter when the temple is closed. Pilgrims who visit Kedarnath temple must visit Bhairavanath temple as per the ritual.

Bhim Shila

Bhim shila: In June 2013 a flash flood came down upon the overflowing banks of the Chorabari lake in Kedarnath valley. During the flood, a massive boulder that redirected the flow of water to the sides of the temple prevented the structure from being swept away by the water.

Sandhya aarti

After visiting all these places, in the evening, we gathered in front of the temple for ‘Sandhya aarti.’ Everyone assembled, their hearts filled with devotion, and their eyes fixed upon the glorious temple during the aarti. The sounds of drums, bells, and conchs can transport one to another dimension.

After finishing the aarti, we decided to trek down and started our descent towards Gouri Kund. Around midnight, we had crossed halfway down and decided to take some rest. At that moment, something caught my eye. A mother was carrying her 5-year-old son through that hard terrain. Her legs seemed tired, but not her eyes and heart. Suddenly, I looked at myself, and my legs were also still hurting. However, I decided to help her. Initially, she was a bit hesitant, but we convinced her. I took her son and started to walk down. At that moment, the boy slept peacefully on my chest and shoulder. As we walked down with that boy and his mother, a famous song started to play in my mind.

‘Patha nahi kis roop mein aakar narayan mil jayega‘

It felt like I was carrying Shiva himself through that Kedar valley in the midnight. This moment is the most memorable for me on this journey. As we approached our destination, the boy woke up. We made sure that both the mom and son were comfortable to walk, and we continued our journey. Within a few minutes, we reached Gouri Kund and took a vehicle to Sitapur. We stayed in Sitapur until the next morning and traveled by bus to Delhi.

In this journey, there were so many moments that words can’t fully describe, but one should experience them themselves. There are no words to explain the beauty of the Kedar valley. I hope once again I will be called by Baba Kedarnath towards his blissful abode.”

My name is Mary

After finishing the sunday prayer everyone turning back to their home. But one girl at the corner of church hall still in her bench sitting with eyes closed. I approached toward her and asked
“hey kid don’t wanna go home?”
She said “no”

At that time I looked at her face. Her eyes were dull and empty, yet they told a story of sadness as tears slowly fell down through her face.
“hey wat happened? Come on drink some water”
After drinking a glass of water she started to narrate her life.

” When I was born, my whole family happily welcomed me to this earth. My father lifted me and uttered my name in my ear, Mary.
Yes that’s my name Mary Joseph.My childhood life was normal. I was just like any other kid. But when my younger brother born, things started to turn. Parents occasional fighting started to become regular.
By this time I was admitted to school and my friends become my family. Actually we were the group of five girl. The whole school termed us ‘ Dare devils’. That days of my life were the golden days.

Years passed and I reached my 10th standard. But my scores were not up to the expectations of my family. So they sent me to tuition classes. I was too weak in science and my tutor started to help me to tackle the problems. Till that day it was normal. As usual he taught me very well. At the end he came towards me, patted my back and asked what do you think about me?
“Sir you are my teacher and a good friend”
” Not only friend. I’m more than that to you” he replied.

After that he took me to the corner of the room pushed be back to the wall and suddenly kissed my cheek. It was totally unexpected and I started to shiver. Instantly I pushed him aside and started to run. Ran ran and ran till my house and fell off to my bed unconsciously.

When I entered my 12th standard things started to getting worse. My father used to drink a lot and fight between my parents become common. Still I don’t know who is right and who is wrong.
Some how I completed my 12th and admitted to college for my under graduation.

One day when I was studying in my home as usual my parents started to fight. My grandmother tried to calm them, but their arguments heated up and my father tried to hit my mom. At that time my grandma went between them and unfortunately my father pushed her aside. When she fell down her head stroked  to the table and blood rushed to flow. Immediately we took her to the hospital. After the surgery she went to coma and doctors told us to take her back to home.

I tried to realise why these things happening to me. But nobody was there to answer and every time I ended up crying.

Ater struggling for 6 months my grandma passed away in her bed. At that time I was sitting with her hand in my palms. But her son still in the hangover of alcohol. My mom poured a bucket of water on him and told that your mom left this world.
He said ‘Ok’ without any emotions.

After the rituals my mom packed her things and went back to her father’s home. Me and my brother left alone with my drunken father and tears in me eyes.

That’s why I came here to ask Jesus why these things happened to me. I did not asked him any golden spoon. I just wanted to live a happy life with my family. When my friends getting call from their parents, my mobile forgets to vibrate whole day. When their parents came to vist them, my eyes starting to search for a warm hug from my mom”

“Its my life” and she leaned back to the bench.

“Yes it is” I replied to her and looked at the Jesus.

Spirituality: Way of life (part 4)

Part 4: Going beyond identity.

Whenever I visit a function like marrige or death rituals, random people comes to me and ask ‘ನೀನ್ಯಾರಂತ ಗೊತ್ತಾಗ್ಲಿಲ್ಲ (who are you?)

Its now my turn to search for answer. Actually who am I? That’s a question makes everyone confused. If somebody ask that question, normally we try to identify us with something. We generally relate to someone like, his son, his grandson, her daughter in law etc.

By the time when you identify like that, your intellect start to think and work according to your identification.
‘ I’m son of a richest man’ means you start to avoid poor people. Your mind start to think that you are good at all means and whoever don’t have enough money are dirty people. That’s because you identify yourself with money.

Same things happen when anyone who identity themselves with cast, religion, language, nationality ect.

Courtesy : BBC

Have you watched any TV debates?
In such programs whoever sitting in the panel are identified themselves with opposite ideologies. In their argument, they insist only  their ideology is the truth. Finally the debate ends without any clear conclusion.

I agree that in this social scenario for our survival we need to identify with different issues. But whoever want to lead a fruitful life or spiritual life should not identify with anything.
That’s what the saying ಅಹಂ ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ಮಿ (Aham Brahmasmi) reflect. It means your identification should be with the creator of this universe. This cosmic identity helps you to think beyond your social bonds.

Aatma shatakam or Nirvana shatakam written by Sri Shankaracharya clearly mention about this. In his writing he says

मनोबुद्ध्यहंकार चित्तानि नाहं न च श्रोत्रजिह्वे न च घ्राणनेत्रे । न च व्योम भूमिर्न तेजो न वायुः चिदानन्दरूपः शिवोऽहम् शिवोऽहम् |

Iam not the intellect, ego, mind . Neither am I hearing, taste, smell, sight . Nor am I space, earth, light, air, field of consciousness. I am the pure consciousness of bliss – I am Shiva

Like this there are 6 stanzas which gives a better clarity that whatever it may be do not attach or identify with it. Have that supreme cosmic identity which is eternal blissful.

Spirituality- way of life (part 3)

Part 2

Part 3: In search of ‘that which is not‘

When I was studying in high school, one thing that amazed me is about Astronomy (in my mother tongue ‘Khagola Shastra’).

Its all about the birth of universe, stars and life. Because different religious texts have different belief about the existence of universe. Science also deals in its own way.

But everyone agree that physical things which are present in this cosmos are too small. Most of the space is dark and nothing. That nothingness is the reason behind all the creation and reffered as Shi-va or  ‘that which is not’ ( by Sadghuru).

So that one thing gave me a different perspective in looking at life. Because as a human being we always tend to look for light. In our mind darkness means a negative thought will arise. We forgot to remember these light sources are not permenent. Darkness is only there throughout in our cosmos.

In spiritual practices that nothingness is referred as Shiva. Who is the creator and destroyer of everything. Because here everything comes from nothing and goes to nothing.

After realising this, my way of looking at temples has changed. Before that I used to visit temple for one reason. God please give me hapiness, health, a good life, these were my prayers. But after that whenever I visit to temple, I just sit there quietly and as Sri Sharnkaracharya said

ಯಸ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಣಿ ರಮತೇ ಚಿತ್ತಂ
ನಂದತಿ ನಂದತಿ ನಂದತ್ಯೇವ |

(ಯಾವಾತನ ಚಿತ್ತವು ಬ್ರಹ್ಮಚಿಂತನೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತವಾಗಿರುವುದೋ ಆತನು ಆನಂದದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಾನೆ.
ಆನಂದದಲ್ಲಿರುತ್ತಾನೆ, ಆನಂದಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾನೆ)

Whoever trying to reach ultimate creator without any materialistic or physical desire.
He will be happy.
He will be always blissful.

To be continued…

Spirituality : way of life (part 2)

Part one click here:Part one

Part 2 : One step towards another dimension.

Once Sadghuru told a story about a person who is roaming all over the places, for answer of his question. Some one told him there is a monk at the top of a hill. He may able to answer your questions.
So that man climbed the hill and reached to the top. There is a cave at the top and the monk sitting with his eyes closed.

He waited till the monk open his eyes. When monk opened his eyes, he immediately asked ‘Shall I ask a question?

The monk replied “Ok go ahead”
He asked the profound question of his life

” What is life? “

The monk looked straight at him, smiled and said
“Life is like smell of a jasmine upon  gentle spring breeze”

That man got surprised and replied
‘What? My teachers told me that life is like a taunt. If you sit it will hurt, if you stand it will hurt’

Monk replied with smiling face
“Ok, they told about their life, I told about mine”

Actually If I look back at my journey its like ECG waves. Some times its in peak and next day suddenly falls down. This variation made me to think about the definition of life and definition of success.

So just try to answer yourself for this question.

What is success in life?

For some people money, education, status are the symbol of success.
For some its health, service and happiness.

So there are thousands of opinion for success. Everyone has their own idea about success.

I’m also became prisoner of these ideas.
When I’m in school, teachers like ‘If you do this homework, if you solve this puzzle you are a successful boy’

After coming back to home family members starts to give examples of ‘Sharmaji ka beta’

These questions which made me to turn the page to another dimension. Where living a graceful life itself is a success.

Once when I was sitting in my class, one of my classmate look tensed. I asked him what happened?

He told  “I got low marks in my examination. My parents are not happy about that and nobody thinks about my situation”

‘Ok look here. Are you breathing right now?
Yes
Is your eyes, ear, mouth all are perfect?
Yes
Are you able to walk and able to do your works.
Yes

“Every part of your body working for you day and night. They are all perfect in their work and working for you. You are saying that nobody stands with you.

Try to look inward yourself than the outside world. That inner dimension of yourself teach you to lead your life.

First try to master your inner dimension, and that dimension opens up millions of possibilities in outer world.

To be continued….

Spirituality – Way of life (part :1)

Part 1: If you do anything in a right way it will work.

Disclaimer: This article is based on teachings of various guru’s (person, nature, experiences) and its impact in my life. Things which are discussed here may have different meaning in individual perspective.

I born in a traditional Indian family. It means knowingly or unknowingly most of the experiences of my life had spiritual essence in it. Its all starts with traditional rituals, which takes place when a child is in their mothers womb. But actually genetic memory and karmic memory will also affect ones lifestyle.

The rituals like naming ceremony, ‘Anna Prashana’ and blessings of elders which shape your growth as a child.
Name which become  part of your whole life is play a significant role. I brought up around the names of my family members like Shiva, Narayana, Lakshmi, Parvathi etc. I named after lord Krishna, also the name of my grandfather.

When I started to converse, elders of my family taught me some the verse of god and godess. I didn’t understand the meaning, but that sound started to give some different experience. Also that helped me to learn language quickly.

When I turned 12 years old, I got introduced to do some daily rituals through ‘Thread ceremony’. I followed what elders taught me to do. But they failed to teach me why this rituals needed. But whether you know the meaning or don’t know, if you do it in right way it will work.

IC: omshanthidhama.org

Same experience happened when I went to learn some of sanskrith verses from scholars of my community. I felt a different kind of vibration when I recite them in high pitch. Here also they didn’t gave any importance to teach the meaning of that words.

As I grow up formal schools education took over all the time. Rat race to be the topper of the class started. But reading other than texts books kept my mind in stable condition.

I got chance to read children version of Ramayana and Mahabharata, life stories of Srikrishna and other characters of our great Indian history.
After my engineering studies only I started to look into life. After that my life took a turn toward spiritual path.

To be continued…..

ಕಾಲನ ನಾಟ್ಯ

ಆ ಶಿವನ ತಾಂಡವಕೆ
ಭೂಮಿಯೇ ವೇದಿಕೆ
ಅವನಾಡುವ ನರ್ತನಕೆ
ಎಲ್ಲಿದೆ ಹೋಲಿಕೆ.

ಆ ಕಾಲನ ಹೆಜ್ಜೆಗೆ
ಭೂಮಿ ಕಾತರಿಸಿದೆ
ತಿರು ತಿರುಗುತ ಮೈಮರೆತು
ಅವನಾಗಮನಕೆ ಕಾದಿದೆ.

ಕಣ್ತೆರೆದು ನೋಡದಿರು
ಬೆಳಕಿನ ಬೆಂಕಿಯದು
ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಅನುಭವಿಸು
ತಂಪಿನ ಕತ್ತಲದು.

ಆ ಶಿವನ ಜೊತೆ ಸೇರಿ
ಭೂಮಿಯೂ ನರ್ತಿಸಲು
ಈ ಜಗದ ಪ್ರತಿ ಕಣಕು
ಮುಕ್ತಿಯ ಬಾಗಿಲು.

ಒಂದು ಕೊಲೆಯ ಸುತ್ತಾ….

ಮೊದಲು ನಮ್ಮ ಊರಿನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಪೂರ್ಣ ಚಂದ್ರ ತೇಜಸ್ವಿ ಅವರ ‘ಜುಗಾರಿ ಕ್ರಾಸ್’ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಜುಗಾರಿ ಕ್ರಾಸ್ ಊರಿನಂತೆ. ಪೂರ್ತಿ ಕಳ್ಳ ಖದೀಮರೆ ತುಂಬಿದ್ದ ಊರು. ಇರೋರಲ್ಲಿ ಯಾರು ಮಹಾನ್ ಕಳ್ಳ ಅಂತ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಸ್ಪರ್ಧೆ. ದಿನಕ್ಕೆ ಎರಡು ಬಾರಿ ಪೋಲೀಸ್ ಜೀಪ್ ಬರ್ದೇ ಇದ್ರೆ ಯಾರಿಗೂ ಸಮಾಧಾನ ಇಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಪೋಲೀಸರಿಗಂತೂ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಇರೋರು ಸಿಗದೇ ಇದ್ರೆ, ಕೊನೆಗೆ ಕಟ್ಟೆ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಇಸ್ಪೀಟ್ ಆಡೋ ನಾಲ್ಕು ಮುದುಕರನ್ನ ಹಿಡ್ಕೊಂಡ್ ಹೋಗ್ತಾರೆ. ಬಿಡಿಸ್ಕೊಂಡೋಗೋದಿಕ್ಕೆ ಯಾರೂ ಬರದೇ ಇದ್ರೆ ಆ ಮುದುಕರ ಹತ್ರ ಇರೋ ಪುಡಿಗಾಸನ್ನ ತಮ್ಮ ಜೇಬಿಗೆ ಇಳಿಸಿ ಬಿಡ್ತಾ ಇದ್ರು.

ಇನ್ನು ನಾನು ಆ ಮುದುಕರು ಇಸ್ಪೀಟ್ ಆಡೋ ಕಟ್ಟೆ ಎದುರ್ಗಡೆ ಒಂದು ಟೀ ಅಂಗಡಿ ಇಟ್ಕೊಂಡು ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೆ. ಊರಲ್ಲಿ ಕೆಲ್ಸ ಕಾರ್ಯ ಇಲ್ದೇ ಇರೋರ್ಗೆಲ್ಲಾ ನನ್ ಅಂಗಡೀನೆ ಅಡ್ಡ. ಊರಲ್ಲಿ ಏನೇ ಆದ್ರೂ ಅದರ ಮೊದಲ ವರದಿ ಸಿಕ್ತಾ ಇದ್ದದ್ದು ನಂಗೇ. ಅದಕ್ಕೆ ಟೀ ಮಾರೋ ಜೊತೆಗೆ ಊರಲ್ಲಿ ಏನೇ ಆದ್ರೂ ಅದರ ಮಾಹಿತಿನ ಪೇಪರ್ನೋರಿಗೆ ವರದಿ ಕೊಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ.

ಒಂದಿನ ಅಂಗಡಿ ಓಪನ್ ಮಾಡಿ ಬಂದಿರೋ ಗಿರಾಕಿಗಾಗಿ ಟೀ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಯಾವತ್ತೂ ಬರೋ ಹಂಗೆ ಪೋಲೀಸ್ ಜೀಪ್ ಅಂಗಡಿ ಎದುರಿಂದ ಪಾಸ್ ಆಯ್ತು. ಜೊತೆಗೆ ಅದರ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಸರ್ಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಆಂಬ್ಯುಲೆನ್ಸ್ ಕೂಡ ಹೋಯ್ತು.

“ಏನಾಯ್ತೋ, ಪೋಲೀಸು ಮತ್ತೆ ಆಂಬ್ಯುಲೆನ್ಸ್ ಎಲ್ಲಾ ಒಟ್ಗೆ ಹೋಯ್ತಲ್ಲೋ” ಅಂತ ಬೆಂಚ್ ಮೇಲೆ ಬೀಡಿ ಸೇದ್ತಾ ಕೂತಿದ್ದ ಸುರೇಶನ್ನ ಕೇಳಿದೆ.

“ಅಯ್ಯೋ ಬಿಡು ಶಂಕ್ರಣ್ಣ, ಇದ್ ಯಾವಾಗ್ಲೂ ಇರೋದೆ. ದಿನಾ ಸಾಯೋರ್ಗೆ ಅಳೋರ್ಯಾರು. ಆಮೇಲೆ ಯಾರು ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲಾ ಅಂದ್ರೆ ಆ ಪೋಲೀಸ್ ಸೂ ಮಕ್ಳು ನಮ್ಮನ್ನ ಎತ್ತಾಕ್ಕೊಂಡೋಗಿ ಲಾಠಿ ಮುರಿಯೋವರ್ಗು ಹೊಡೀತಾರೆ. ಹಿಂದಿನ್ ವಾರ ಕೊಟ್ಟಿರೋ ಏಟಿನ್ ನೋವೇ ಇನ್ನೂ ಹೋಗಿಲ್ಲ, ಅಂತದ್ರಲ್ಲಿ ದಾರಿಲ್ ಹೋಗೋ ಚೇಳ್ನಾ ನಾನ್ ಯಾಕೆ ನನ್ ಚಡ್ಡಿ ಒಳ್ಗಡೆ ಬಿಟ್ಕೋಬೇಕು”

” ಹಂಗಲ್ಲಾ ಕಣೋ, ಅಲ್ ಏನಾಗ್ತಾ ಇದೆ ಅಂತ ನೋಡ್ಕೊಂಡ್ ಬಾ. ಪೇಪರ್ಗೆ ಸುದ್ದಿ ಏನಾದ್ರು ಸಿಗುತ್ತಾ ಅಂತ”

“ಸುಮ್ನೆ ಇರಣ್ಣಾ ನೀನು. ಎಲ್ಲಾದ್ರೂ ಆ ಇನ್ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್ ನನ್ನ ನೋಡುದ್ರೆ ಹಂಗೆ ಜೀಪಿಗ್ ತುಂಬ್ಕೊಂಬಿಡ್ತಾನೆ. ಆಮೇಲೆ ನೀನೂ ಬರಲ್ಲ ಆ ನಿನ್ ಪೇಪರ್ನೋರೂ ಬರಲ್ಲ ನನ್ ಕಾಪಾಡಕ್ಕೆ. ಒಂದ್ ಹಾಫ್ ಟೀ ಕೊಡು. ಬೆಳಗ್ಗೆ ನಿನ್ ಟೀ ಹೊಟ್ಟೆಗೋಗಿಲ್ಲಾ ಅಂದ್ರೆ ಒಳ್ಗಡೆ ಇರೋದು ಹೊರ್ಗಡೆ ಬರಲ್ಲಾ”

ಅವನಿಗೆ ಟೀ ಕೊಟ್ಟು ಬೇರೆ ಗಿರಾಕಿಗಳ ದಾರಿಯನ್ನ ಕಾಯುತ್ತಾ ಕೂತೆ. ಹಾಗೆ ಬಂದು ಹೋದ ಎಲ್ಲರ ಬಾಯಲ್ಲೂ ಅದೊಂದೇ ಮಾತು. ಆದ್ರೆ ಯಾಕೆ ಅಂತ ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಗಿರಾಕಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಎದ್ದು ಹೋದ್ರು. ಸುಸ್ತಾಗಿ ಒಂದು ಕಪ್ ಟೀ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಅಂಗಡಿ ಮುಂದುಗಡೆ ಕೂತು ಬಿಟ್ಟೆ. ಪೂರ್ತಿ ಕಪ್ ಖಾಲಿಯಾಗೋ ಮುಂಚೇನೇ ಮತ್ತದೇ ಜೀಪ್ ಮತ್ತೆ ಆಂಬ್ಯುಲೆನ್ಸ್ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಹೋಯ್ತು. ಅದರ ಹಿಂದೆ ಓಡುತ್ತಾ ಬಂದವನು ಸೀನ.

“ಏನಾಯ್ತೋ ಸೀನ, ಹುಚ್ ನಾಯಿ ಏನಾದ್ರೂ ಬೆನ್ ಹಿಡೀತೇನೋ”

” ನಾಯೀನು ಇಲ್ಲ ಗೂಳೀನೂ ಇಲ್ಲ ಶಂಕ್ರಣ್ಣ. ಸುಸ್ತಾಗಿದೆ ಮೊದ್ಲು ನಿಂಬೆ ಹಣ್ಣಿನ್ ಸೋಡಾ ಏನಾದ್ರು ಇದ್ರೆ ಕೊಡು, ಆಮೇಲೆ ಹೇಳ್ತೀನಿ ನಿಂಗೆ ಏನಾಯ್ತು ಅಂತ”

ಹಾಗೆ ದಣಿವಾರಿಸಿಕೊಂಡ ಸೀನ ನನ್ನೆದುರು ಒಂದು ವಿಲಕ್ಷಣ ಘಟನೆಯ ಮುನ್ನುಡಿಯನ್ನ ತೆರೆದಿಟ್ಟ.

” ಶಂಕ್ರಣ್ಣ ಕೆರೆ ತಾವ ಒಂದು ಹೆಣ ಸಿಕ್ಕಿದೆ”

” ಏನ್ ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ಯೋ ಸೀನ, ನಿಜಾನೇನೋ”

” ಹೂ ಮತ್ತೆ, ಅದ್ಕೆ ಅಲ್ವಾ ಪೋಲೀಸು, ಆಂಬ್ಯುಲೆನ್ಸ್ ಎಲ್ಲಾ ಬಂದಿದ್ದು”

“ಯಾರ್ದೋ ಹೆಣ? ಕೊಲೇನೋ ಅಲ್ಲ ಅತ್ಮ ಹತ್ಯೇನೋ?”

” ಯಾವನಿಗೊತ್ತು, ನಂಗೇನ್ ತಿಕ್ಲಾ ಹತ್ರ ಹೋಗ್ ನೋಡೋದಿಕ್ಕೆ. ಏನಾಯ್ತು ಅಂತ ನೋಡೋಕೆ ಹೋಗಿದ್ದ ನಾಲಕ್ ಗಂಡಸ್ರನ್ನ ಆ ಪೋಲೀಸಪ್ಪ ಜೀಪಿಗ್ ತುಂಬಿ ಸ್ಟೇಷನ್ ಕಡೆ ಹೋಗವ್ನೆ”

“ನಿನಿಗ್ ಹೆಂಗ್ ಗೊತ್ತಾಯ್ತೋ ಇದೆಲ್ಲಾ?”

” ನಾನ್ ಬಿಡ್ತೀನಾ, ಕೆರೆ ಮೂಲೇಲಿರೋ ಪೊದೆ ಒಳ್ಗೆ ಕದ್ ಕೂತು ಎಲ್ಲಾನು ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ”

” ಅದ್ ಸರಿ ಯಾರೋ ಸತ್ತೋಗಿರೋದು”

” ಅದ್ ಯಾರೂ ಅಂತಾನೆ ಗೊತ್ತಾಗಿಲ್ಲ, ಯಾರೋ ನಮ್ಮೂರವ್ರು ಅಲ್ಲಾ ಅನ್ಸತ್ತೆ”

” ಏ ಯಾರ್ಗೋ ಅದು ಅಂತ ಕೇಡ್ಗಾಲ ಬಂದಿರೋದು. ಸಾಯೋಕೆ ನಮ್ಮೂರೆ ಆಗ್ಬೇಕಿತ್ತಾ? ಇವಾಗ್ ನಡೀತಿರೋ ರಾಮಾಯಣ ಸಾಕಾಗಿಲ್ಲಾ ಅಂತ ಇದೊಂದ್ ಬ್ಯಾರೆ. ನಮ್ ಊರಿನ್ ಗಂಡಸ್ರು ಏನ್ ಪಾಪ ಮಾಡಿದ್ರೋ ಏನೊ. ಸುಮ್ನೆ ಪೋಲೀಸ್ ಕೈಲಿ ಒದೆ ತಿಂದು ತಿಂದು ಹೆಂಡ್ತಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆ ಬರ್ಸೋ ಶಕ್ತಿನೂ ಇಲ್ಲ ಅವಕ್ಕೆ. ಹಿಂಗಾದ್ರೆ ಒಂದಿನ ನಮ್ಮೂರು ಹಾಳು ಸ್ಮಸಾನ ಆಗತ್ತೆ ನೋಡು”

” ಹಂಗಲ್ಲ ಶಂಕ್ರಣ್ಣ, ಈ ಪೋಲೀಸಪ್ಪನ್ ಆಟದಲ್ಲಿ ನಂಗಂತೂ ಊರಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡಾಡೋದೆ ಕಷ್ಟ ಆಗಿದೆ. ಗಟ್ಟಿಮುಟ್ಟಾಗಿದೀನಿ ಅಂತ ನನ್ನೇ ಕರ್ಕೊಂಡ್ ಹೋಗ್ತಾರೆ. ಮೊನ್ನೆ ಆ ತಿರ್ಬೋಕಿ ನಾಗ ರಾಧಕ್ಕನ್ ಸೆರಗ್ ಎಳ್ದ ಅಂತ ಅವ್ನನ್ನ ಊರ್ ತುಂಬಾ ಹುಡ್ಕಿದ್ರು. ಕೊನೆಗೆ ಅವ್ನು ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲಾ ಅಂತ ನನ್ನನ್ನ ಸ್ಟೇಷನ್ ಕಡೆ ಕರ್ಕೊಂಡೋಗಿ, ಅವ್ನ್ ಎಲ್ಲಿದಾನೆ ಹೇಳು ಅಂತ ಅಂಡ್ ಮೇಲೆ ಸರಿಯಾಗ್ ಬಾರ್ಸಿದ್ರು. ನೋಡು ಈವಾಗ್ಲು ಕೂರಾಕಾಯ್ತಿಲ್ಲ ನಂಗೆ”

” ಒಹೋ ನೀನೇನ್ ಕಮ್ಮಿ. ಅದೇ ರಾಧಕ್ಕನ್ ಹಿಂದ್ಗಡೆ ಸುತ್ತಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ ಒಂದ್ ಕಾಲ್ದಲ್ಲಿ. ಅದಿಕ್ಕೇ ಯಾವನೋ ನಿನ್ ಹೆಸ್ರೂ ಹೇಳವ್ರೆ. ಸರಿ ನೀನ್ ಹೋಗಿ ಯಾರು, ಯಾಕೆ ಅನ್ನೋದೆಲ್ಲಾ ವಿಚಾರ್ಸು ಊರಲ್ಲಿ”

“ಅಯ್ಯೋ ಆ ಮಾರಮ್ಮನ್ ಮೇಲ್ ಆಣೆ, ನನ್ ಕೈಲ್ ಆಗಲ್ಲಾ ಅದೆಲ್ಲಾ. ನೀನ್ ಏನ್ ಬೇಕಾದ್ರು ಮಾಡ್ಕೋ. ನಾ ಬರ್ತೀನಿ. ರಾತ್ರಿ ಕಂಡ್ ಬಾವಿಗೆ ನಾನ್ಯಾಕ್ ಹಗಲೊತ್ತಲ್ಲೇ ಹೋಗ್ ಹಾರ್ಲಿ”

ಹಾಗೆ ಸೀನ ಎದ್ದು ಹೋದ ಕೂಡಲೆ ಜಿಲ್ಲಾ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿದ್ದ ಪೇಪರ್ನೋರ ಕಛೇರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಕೆರೇಲಿ ಹೆಣ ಸಿಕ್ಕಿರೋ ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳಿದೆ. ಅವ್ರು ಸಂಜೆ ಅಸ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ನಿಮ್ಮೂರ್ ಕಡೆ ಬರೋ ಬಸ್ ಡ್ರೈವರ್ ಹತ್ರ ಚೂರ್ ದುಡ್ ಕಳುಸ್ತೀವಿ. ಆ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಸರಿಯಾಗ್ ವಿಚಾರ್ಸಿ ಏನು ಎತ್ತ ಅಂತ ಹೇಳು ಅಂತಂದ್ರು.

ಹಾಗೆ ಅವರು ಕೊಡೋ ಮೂರು ಕಾಸಿನ ಆಸೆಗೆ ಆ ಸುದ್ದಿಯ ಮೂಲವನ್ನ ಕೆದಕುತ್ತಾ ಹೊರಟೆ.

ಮೊದಲಿಗೆ ಆ ಪೋಲೀಸಪ್ಪ ಯಾರನ್ನ ಕರ್ಕೊಂಡ್ ಹೋಗಿದಾನೆ ಅಂತ ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು, ಅದೇ ಕೆರೆ ಪಕ್ಕ ಇರೋ ಮೂಲೆ ಮನೆ ಗಂಡಸ್ರನ್ನ ಅಂತ. ಹಂಗಾದ್ರೆ ಮೂಲೆ ಮನೆ ಕಡೆ ಹೋಗಿ ವಿಚಾರ್ಸಿದ್ರೆ ಗೊತ್ತಾಗತ್ತೆ ಏನ್ ಕಥೆ ಅಂತ ಆ ಕಡೆ ಹೊರಟೆ.

ಮೂಲೆ ಮನೆ ಅಂದ್ರೆ ಕೇವಲ ಒಂದೇ ಮನೆ ಅಲ್ಲ. ನಾಲ್ಕೈದು ಗುಡಿಸಲು ಇರೋ ಜಾಗ ಅದು. ಅಲ್ಲಿನ್ ಗಂಡಸ್ರೂ ಒಂದಷ್ಟು ಕಳ್ತನ ಜುಗಾರಿ ಅಂತ ಊರಲ್ಲಿ ಮನೆ ಹಾಳ್ ಕೆಲ್ಸನೇ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ರು. ಅದಕ್ಕೇ ಅವರ ಮನೇ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಇರೋ ಕೆರೇಲಿ ಹೆಣ ಸಿಕ್ಕಿದಾಗ ಅವರನ್ನ ಕರ್ಕೊಂಡೋದ್ರು ಅನ್ಸುತ್ತೆ. ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪಿದಾಗ ಮನೆ ಹೆಂಗಸ್ರೆಲ್ಲಾ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಕೈ ಹೊತ್ತು ಕೂತಿದ್ರು.

“ಏನಾಯ್ತು ತಿಮ್ಮಕ್ಕ ಯಾಕ್ ಎಲ್ರೂ ಹಿಂಗ್ ಕೂತಿದೀರ”

“ನಮ್ ಕಥೆ ಏನ್ ಕೇಳ್ತೀಯ ಶಂಕ್ರಣ್ಣ, ಆ ಕೆರೇಲಿ ಯಾವನೋ ಬೇವರ್ಸೀದು ಹೆಣ ಸಿಕ್ಕಿದೆ ಅಂತ ನಮ್ ಮನೆ ಗಂಡಸ್ರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕರ್ಕೊಂಡೋಗವ್ರೆ ಪೋಲಿಸ್ನೋರು. ಯಾರೋ ನರ ಸತ್ತೋರು ಮಾಡಿರೋ ಕೆಲ್ಸಾನ ನಮ್ ಮನೆಯವರ್ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿದಾರೆ ಆ ಪೋಲೀಸ್ನೋರು, ನೀನ್ ಹೋಗಿ ಏನಾದ್ರು ಮಾಡಿ ಬಿಡ್ಸು ಶಂಕ್ರಣ್ಣ ಅವ್ರನ್ನ”

“ನಿಂದೊಳ್ಳೆ ಕಥೆ ತಿಮ್ಮಕ್ಕ. ಅದು ಅಂತಿಂತ ಕೇಸ್ ಅಲ್ಲ ಕೊಲೆ ಕೇಸ್. ಚೂರು ಹೆಚ್ಚು ಕಮ್ಮಿ ಆದ್ರೆ ನಿಮ್ ಗಂಡಸ್ರ ಜೊತೆ ನನ್ನನ್ನೂ ಗಲ್ಲಿಗ್ ಹಾಕ್ತಾರೆ ಮತ್ತೆ”

” ಅಯ್ಯೋ ಶಿವ್ನೇ, ಯಾಕಪ್ಪಾ ಹಿಂಗೆಲ್ಲಾ ಮಾಡ್ತಿದ್ಯಾ. ನಾವೇನ್ ಅಂತಾ ದೊಡ್ ಪಾಪ ಮಾಡಿದೀವಿ ಅಂತ ಇಷ್ಟ್ ದೊಡ್ ಶಿಕ್ಷೆ ಕೊಡ್ತಾ ಇದ್ಯಾ. ಥೂ ಆ ಹೆಣ ತಂದ್ ಹಾಕ್ದೋರ ಮನೆ ಕಾಯ್ ಹೋಗ. ಆ ಪೋಲೀಸಪ್ಪ ನೆಗೆದ್ ಬಿದ್ದ್ ಸಾಯಾ. ಈ ಊರಾಗಿರೋ ನರ ಸತ್ ಜನಗಳೆಲ್ಲಾ ಮಣ್ ಆಗ್ ಹೋಗ್ಲಿ. ನಮ್ಮನ್ನ ಕಾಪಾಡೋರು ಯಾರೂ ಇಲ್ವಲ್ಲಾ ದೇವ್ರೇ”

ಹೀಗೆ ಆ ಹೆಂಗಸ್ರೆಲ್ಲಾ ಮನುಷ್ಯರಿಂದ ಹಿಡಿದು ದೇವ್ರಿಗೂ ಶಾಪ ಹಾಕ್ತಾ ಇರೋವಾಗ ನಾನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಎದ್ದು ಬಂದೆ. ಇನ್ನ್ ಏನಿದ್ರೂ ಸಂಜೆ ಆಗ್ಬೇಕು ವಿಷಯ ಸರಿಯಾಗಿ ಗೊತ್ತಾಗಕ್ಕೆ ಅಂತ ಅಂಗಡಿ ಕಡೆ ಹೊರಟೆ. ಅಂಗಡಿಗೆ ಬಂದ ಎಲ್ಲರದ್ದೂ ಒಂದೇ ಮಾತು. ಕೆರೇಲಿ ಹೆಣ ಸಿಕ್ಕಿದೆ ಅಂತೆ. ಮೂಲೆ ಮನೆ ಗಂಡಸ್ರನ್ನ ಪೋಲಿಸ್ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗಿದಾರೆ ಅಂತ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಯಾರಿಗೂ ಏನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಸಂಜೆ ಆಗ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅಂಗಡಿ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿ ಮನೆಗೆ ಹೋದವನೇ ಬಟ್ಟೆ ಬದಲಿಸಿ ಹೊರಗಡೆ ಕಾಲಿಟ್ಟೆ. ಇನ್ನು ಇರೋದು ಒಂದೇ ದಾರಿ. ಪೂರ್ತಿ ವಿಷಯ ತಿಳಿಯೋದಿಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿಗೇ ಹೋಗ್ಬೇಕು. ಆಗ್ಲೆ ಕತ್ತಲೆ ಕವಿಯುತ್ತಾ ಇತ್ತು. ದಾಪುಗಾಲಿಕ್ಕುತ್ತಾ ನಡೆದು ಆ ಕಟ್ಟಡದ ಎದುರು ನಿಂತೆ. ಊರ ಹೊರಗೆ ಇದ್ದ ಅದರ ಹೆಸರು ‘ಮಲಬಾರ್ ವೈನ್ ಶಾಪ್’ ಕೇರಳ ಕಡೆಯಿಂದ ಬಂದಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಮಲಯಾಳಿ ಹಾಕಿದ್ ಬಾರ್ ಅದು.

ಒಳ್ಗಡೆ ಹೋಗ್ತಿದ್ದಂಗೆ ಯಾರನ್ನ ಭೇಟಿ ಆಗ್ಬೇಕು ಅಂತ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿ ಒಳಗಡೆ ಕಾಲಿಟ್ಟೆ. ಅನ್ಕೊಂಡಂತೆ ಮೂಲೆ ಟೇಬಲ್ ಮುಂದೆ ಬಾಟ್ಲಿ, ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ ಎಲ್ಲಾ ಹರಡಿಕೊಂಡು ಕೂತಿದ್ದ ಆತ. ಅವನೇ ಕಾನ್ಸ್ಟೇಬಲ್ ಕಾಳಪ್ಪ. ಕಾಳಪ್ಪ ಮೂಲತಃ ನಮ್ಮೂರಿನವನಲ್ಲ ಇನ್ನೂರು ಮೈಲಿ ದೂರದ ಸಣ್ಣೇ ಹಳ್ಳಿ ಅನ್ನೋ ಊರಿಂದ ಎರಡು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ವರ್ಗ ಆಗಿ ಬಂದವನು. ಬೆಳಗಿನ್ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ನನ್ ಅಂಗಡಿಗೆ ಗಿರಾಕಿ ಆದ್ರೆ, ರಾತ್ರಿ ಇಲ್ಲಿನ್ ಗಿರಾಕಿ. ಆದ್ರೆ ಎರಡೂ ಕಡೆ ಕಾಸೇನು ಕೊಡ್ತಿರ್ಲಿಲ್ಲ ಅವ್ನು. ಆದ್ರೂ ಅವನಿಗೆ ಬೇಕಾದ್ದೆಲ್ಲಾ ಕೊಡ್ತಿದ್ದೆ ನಾನು, ಯಾಕಂದ್ರೆ ಪೋಲೀಸ್ ಅನ್ನೋ ಭಯ ಒಂದು ಕಡೆ. ಜೊತೆಗೆ ನಾನು ಪೇಪರ್ನೋರಿಗೆ ಕೊಡ್ತಿದ್ದ ವಿಷಯಾನೆಲ್ಲಾ ಹೇಳೋದು ಕಾಳಪ್ಪ. ಊರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಕಳ್ಳತನ, ಜಗಳ, ಜುಗಾರಿ ಆಯ್ತು. ಯಾರೆಲ್ಲಾ ಅರೆಸ್ಟ್ ಆದ್ರು ಎಲ್ಲಾನೂ ಅವ್ನೇ ಹೇಳ್ತಿದ್ದ ನಂಗೆ.

ಕಾಳಪ್ಪ ಆಗ್ಲೆ ಒಂದು ರೌಂಡ್ ಮುಗಿಸಿ ಯಾವುದೋ ಹಿಂದಿ ಹಾಡನ್ನ ಗುನುಗುತ್ತಾ ಇದ್ದ.

“ಓ ಓನ್ ಕಾಳಪ್ಪ ಭಾರಿ ಖುಷೀಲಿದ್ಯಾ, ಯಾವ್ದಾದ್ರು ಲಾಟ್ರಿ ಹೊಡೀತೋ ಹೆಂಗೆ ”

“ಓ ಶಂಕ್ರಣ್ಣ, ಆ ಲಾಟ್ರಿ ಮನೆ ಕಾಯ್ ಹೋಗ. ನನ್ ಕಥೆ ಏನ್ ಕೇಳ್ತೀಯ ಬಿಡು”

“ಅದ್ಯಾಕ್ ಕಾಳಪ್ಪ ಅಂತದೇನಾಯ್ತು ನಿಂಗೆ”

“ಒಂದಾ ಎರ್ಡಾ, ನೂರಾರು ತೊಂದ್ರೆ. ಊರಲ್ಲಿರೋ ಹೆಂಡ್ತಿ ದಿನಾ ಉಗೀತಾಳೆ ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬಿಟ್ಟು ಯಾವ್ದೋ ಕಾಡಲ್ ಹೋಗಿ ಕೂತಿದ್ಯಾ ನಾಚ್ಕೆ ಆಗಲ್ವಾ ಅಂತ. ಇನ್ನು ರಜ ತಗೊಂಡು ಊರಿಗ್ ಹೋಗಣ ಅಂದ್ರೆ ಈ ಊರಲ್ಲಿ ದಿನಾ ಒಂದೊಂದ್ ಕೇಸ್. ಆ ಇನ್ಸ್‌ಪೆಕ್ಟರ್ ಬೇರೆ ಏಳ್ ತಿಂಗಳ್ಗೇ ಹುಟ್ದವ್ರಂಗೆ ಆಡ್ತಾನೆ”

” ಅದೇ ಮತ್ತೆ ಇವತ್ತು ಬೆಳ್ಗೆ ನೀನು ಟೀ ಕುಡಿಯಾಕೆ ಬಂದಿಲ್ಲ ಅಂದಾಗ್ಲೆ ಅನ್ಕೊಂಡೆ ನಾನು ಏನೋ ದೊಡ್ ಕೇಸೆ ತಗಲಾಕ್ಕೊಂಡಿದೆ ಅಂತ”

” ಅದೇ, ಬೆಳಗ್ಗೆ ನಿನ್ ಅಂಗ್ಡಿಗೆ ಟೇ ಕುಡಿಯಾಣ ಅಂತ ಹೊರಟಿದ್ದೆ. ಅಷ್ಟ್ರಲ್ಲಿ ಯಾವನೋ ಬಂದು ಕೆರೇಲಿ ಒಂದ್ ಹೆಣ ತೇಲ್ತಿದೆ ಅಂದ. ಅದನ್ನ ಕೆರೆ ಇಂದ ಎತ್ತಿ, ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾರ್ಟಮ್ ಎಲ್ಲಾ ಆಗ್ಬೇಕಾದ್ರೆ ಇಷ್ಟ್ ಹೊತ್ತಾಯ್ತು ನೋಡು”

” ಅದೇ ಊರವ್ರೆಲ್ಲಾ ಮಾತಾಡ್ತಿದ್ರು. ಮತ್ತೆ ಆ ಮೂಲೆ ಮನೆ ಗಂಡಸ್ರನ್ನಾ ಕರ್ಕೊಂಡೋಗಿದೀರಾ ಅಂತ ಸುದ್ದೀನು ಬಂತು”

” ಹೂ ಮತ್ತೆ, ಅವರ್ ಮನೆ ಪಕ್ದಲ್ಲಿರೋ ಕೆರೇಲೆ ಅಲ್ವಾ ಆ ಹೆಣ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು. ಮತ್ತೆ ಆ ಮೂಲೆ ಮನೆಯೋರು ಏನು ಸಾಚಾಗಳಲ್ಲ ಎಲ್ಲಾ ಫೋರ್ ಟ್ವೆಂಟಿ ನನ್ ಮಕ್ಳು. ಆದ್ರೆ ಎಷ್ಟ್ ಒದ್ರೂ ಬಾಯ್ ಬಿಡ್ತಾ ಇಲ್ಲ ಹಲ್ಕಟ್ ಬೇವರ್ಸಿಗಳು”

” ಅದ್ಸರಿ ಯಾರು ಕೊಲೆ ಆಗಿರೋರು? ”

” ಅದೇ ನಾಲಕ್ ತಿಂಗ್ಳ್ ಹಿಂದೆ ಬಂದಿರೋ ಪಂಚಾಯ್ತಿ ಆಫೀಸರು”

” ಹೌದಾ ಪಾಪ, ಬೋ ಒಳ್ಳೆ ಹುಡ್ಗ ಅವ್ನು. ಮೊನ್ನೆ ತಾನೆ ನಾನು ಭೇಟಿ ಮಾಡ್ ಬಂದಿದ್ದೆ. ಇನ್ನೂ ಮದುವೆ ಮಕ್ಳು ಆಗಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟ್ರಲ್ಲೇ ಹೋಗ್ಬಿಟ್ಟ ಪಾಪ”

” ಅದೇ ಕಣೋ ಈಗ ನಮ್ ತಲೇಗ್ ಬಂದಿರೋದು. ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ಬೇರೆ ಆರ್ಡರ್ ಬಂದಿದೆ. ಬೇಗ ಕೊಲೆ ಯಾರ್ ಮಾಡಿದಾರೆ ಅಂತ ಹುಡ್ಕಿ ಅಂತ”

” ಸರಿ ಕಾಳಪ್ಪ ನಾನ್ ಬರ್ತೀನಿ, ಈವಾಗ್ಲೆ ಹೊತ್ತಾಯ್ತು”

” ಅಯ್ಯೋ ನಿಲ್ಲು ಶಂಕ್ರಣ್ಣ, ಒಂದ್ ಬಾಟ್ಲು ಹಾಕ್ಕೊಂಬಿಡು ಹೊಟ್ಟೆಗೆ”

“ಇಲ್ಲಪ್ಪ, ನಾನಿವಾಗ ವ್ರತದಲ್ಲಿದೀನಿ. ಇನ್ನೊಂದಿನಾ ಇಲ್ಲೇ ಸಿಕ್ತೀನಿ ನಿಂಗೆ ಬರ್ಲಾ”

” ಏನ್ ವ್ರತಾನೋ ಏನೂ. ನಾನು ಈ ಊರಿಗ್ ಬಂದಾಗಿಂದಾ ನೋಡ್ತಾ ಇದೀನಿ. ಎಷ್ಟ್ ವ್ರತಾ ಮಾಡಿದ್ರೂ, ಹರ್ಕೆ ಕಟ್ಕೊಂಡ್ರೂ ನಿಂಗೆ ಮಕ್ಳಾಗಿಲ್ಲಾ”

ಮಾತು ನನ್ನ ಬುಡಕ್ಕೇ ಬರೋದನ್ನು ನೋಡಿ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದೆ. ಈಗ ಒಂದಷ್ಟು ವಿಷಯಗಳು ಖಾತ್ರಿಯಾಯ್ತು. ಯಾರು ಅನ್ನೋ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಆದರೆ ಯಾರು ಮಾಡಿದೋರು ಮತ್ತೆ ಯಾಕೆ ಅನ್ನೋದಿಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಉತ್ತರ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.

ಮರುದಿನ ವಾರ್ತಾ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಕೊಟ್ಟ ಸುದ್ದಿ ಮುಖಪುಟದಲ್ಲೇ ಅಚ್ಚಾಗಿತ್ತು. ‘ ಪಂಚಾಯತ್ ಅಧಿಕಾರಿಯ ಕೊಲೆ, ನಾಲ್ಕು ಜನ ಅನುಮಾನಾಸ್ಪದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಪೋಲೀಸ್ ವಶಕ್ಕೆ’

ಮುಂದೆ ಒಂದು ವಾರ ಕಳೆದರೂ ಆ ಕೇಸು ಮುಂದೆ ಸಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಮೂಲೆ ಮನೆಯ ಗಂಡಸರಿಗೆ ಚಿತ್ರಹಿಂಸೆ ಕೊಟ್ಟು ಕೊನೆಗೆ ಯಾವುದೇ ಸಾಕ್ಷಿ ಆಧಾರ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಬಿಟ್ಟು ಕಳಿಸಿದರು. ಪೋಲೀಸರಿಗೆ ಹೆದರಿ ಊರು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದವರೆಲ್ಲಾ ಒಬ್ಬರ ಹಿಂದೆ ಒಬ್ಬರು ಹಿಂದಿರುಗಿ ಬಂದರು.

ಬಂದವರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದು ಸುದ್ದಿ.
” ಶಂಕ್ರಣ್ಣ ಕೊಲೆ ಆದ್ನಲ್ಲಾ ಅವಂಗೆ ಒಂದ್ ಹುಡ್ಗಿ ಜೊತೆ ಸಂಭಂದ ಇತ್ತಂತೆ. ಅದ್ಕೆ ಆ ಹುಡುಗಿ ಕಡೆಯೋರು ಅವ್ನನ್ನ ಮುಗ್ಸಿದಾರಂತೆ”

“ಇಲ್ಲ ಶಂಕ್ರಣ್ಣ ಅವ್ನು ಊರ್ ತುಂಬಾ ಸಾಲ ಮಾಡಿದ್ನಂತೆ, ಅದ್ಕೆ ಅವ್ರೆ ಯಾರ್ಗೋ ಸುಪಾರಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ರಂತೆ”

ಹೀಗೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬ ಒಂದೊಂದು ಕತೆಗಳನ್ನ ಮನಸಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ಊರು ತುಂಬಾ ಹರಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದ್ರೆ ಅದ್ಯಾವ್ದೂ ಪೋಲೀಸರಿಗೆ ಫಲ ನೀಡಲಿಲ್ಲ. ಆ ಕೇಸನ್ನ ಮುಚ್ಚಿ ಮತ್ತದೇ ಮುದುಕರನ್ನ ವಸೂಲಿ ಮಾಡೋ ಕಾಯಕಾನ ಮುಂದುವರೆಸಿದರು. ಊರು ಮತ್ತದೇ ಬಿಂದುವಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತಿತು.

ಹಾಗಾದ್ರೆ ಆ ಕೊಲೆಯ ಹಿಂದಿದ್ದ ರಹಸ್ಯ ಏನು? ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ನೀಡುವವ ಒಬ್ಬನೇ ಇದ್ದ ಅಲ್ಲಿ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಆ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಗೊತ್ತಿದ್ದದ್ದು ನನಗೊಬ್ಬನಿಗೆ.

ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ಬಂದಿದ್ದ ಆ ಅಧಿಕಾರಿ ಹಳೆಯ ಕಡತಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಜಾಲಾಡಿದ್ದ. ಪಂಚಾಯ್ತಿ ಕಟ್ಟಡದಲ್ಲಿ ಟೀ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡ್ತಿದ್ದ ನಾನು ಕಂದಾಯ ಕಟ್ಟಿಲ್ಲ ಅಂತ ನೋಟೀಸ್ ಬೇರೆ ಕಳಿಸಿದ್ದ. ಅವನನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ ಕಾಲು ಹಿಡಿದು ಬೇಡಿಕೊಂಡ್ರೂ ಬಿಡ್ಲಿಲ್ಲ ಅಸಾಮಿ.

ಅವತ್ತೇ ರಾತ್ರಿ ಅದೇ ‘ಮಲಬಾರ್ ವೈನ್ ಶಾಪ್’ ಅಲ್ಲಿ ಕುಡಿದು ಅವನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಿ, ಆತ ತೆಗೆದದ್ದೇ ತಡ ಆತನ ತಲೆಗೊಂದು ಮರದ ತುಂಡಿನಿಂದ ಹೊಡೆದೇ ಬಿಟ್ಟೆ. ಜ್ಞಾನ ತಪ್ಪಿ ಬಿದ್ದ ಆತನನ್ನ ಕೆರೆಯೊಡಲಿಗೆ ತಳ್ಳಿಬಿಟ್ಟೆ.

ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕಳ್ಳತನ ದರೋಡೆಯಂತ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲೇ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಇದ್ದ ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ಕೊಲೆ ಮಾಡಿ ನಾನು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮಂದಿಟ್ಟೆ.

Image©sreejesh koonery

ಅವನ ಹುಡುಕುತಾ…

ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕೆಂಬಣ್ಣದ ಬೆಳಕು ಬೀರುತ್ತ, ಕರಿಯ ಹೊಗೆಯುಗುಳುತ್ತಾ ಇದ್ದ ಸಿಗರೇಟ್. ನನ್ನ ಯೋಚನೆ ಮತ್ತದೇ ಬಿಂದುವಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತಿದೆ. ಆ ನೆನಪು ಬಂದದ್ದೇ ತಡ, ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸಿಗರೇಟ್ ಅನ್ನ ಮುಷ್ಟಿಯಲ್ಲೇ ಹೊಸಕಿ ಹಾಕಿದೆ. ಮುಷ್ಟಿಯೊಳಗೆ ಅಂಗೈಯನ್ನೇ ಸುಟ್ಟ ಅದರ ಬಿಸಿಯ ಅರಿವೇ ಇಲ್ಲ, ಯಾಕಂದ್ರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಪ್ರಖರವಾದ ಕೋಪದ ಉರಿ ನನ್ನ ಮನಸನ್ನೇ ಸುಡುತ್ತಿದೆ.

ಅವ್ಳು ನೀನು ನಂಗೆ ಇಷ್ಟ ಇಲ್ಲ ಕಣೋ ಅಂದಾಗ್ಲೂ ತಲೆ ಕೆಡಿಸ್ಕೊಂಡಿರ್ಲಿಲ್ಲ. ಮಾನೇಜರ್ ನಾಳೆಯಿಂದ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬರ್ಬೇಡಾ ಅಂದಾಗ ಕೂಡ ಮೌನವಾಗಿ ಎದ್ದು ಬಂದಿದ್ದೆ. ಆದ್ರೆ ಈಗ ನಾನು ಇರುವ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಅವರಾರ್ಯೂ ಕಾರಣ ಅಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇದೆಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಕಾರಣ ಅವನೇ. ಅವನನ್ನ ಹುಡುಕಿ ಕುತ್ತಿಗೆ ಪಟ್ಟಿ ಹಿಡಿದು ಕೇಳ್ಬೇಕು, ಯಾಕ್ ಹೀಗ್ ಮಾಡ್ದೆ ಅಂತ.
ಆದ್ರೆ ಎಲ್ಲೀ ಅಂತ ಹುಡುಕೋದು ಅವನನ್ನ, ಅಸಲಿಗೆ ಅವನು ಯಾವ ಊರಿನವನು ಅನ್ನೋದೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದ್ರೂ ಅವನನ್ನ ಹುಡುಕಲೇಬೇಕು.

ಹಾಗೆ ಅವನನ್ನ ಬೀದಿ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ಹುಡುಕೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದೆ. ಎಲ್ ಹುಡ್ಕಿದ್ರೂ ಸಿಕ್ತಾನೆ ಇಲ್ಲ. ಅದೇ ದಾರಿಲಿ ಬಂದ ಆಟೋಗೆ ಹತ್ಕೊಂಡೆ. ಡ್ರೈವರ್ “ಎಲ್ಲಿಗ್ ಬಿಡ್ಲಿ ಸರ್” ಅಂತ ಕೇಳ್ದ.

“ಅವ್ನನ್ನ ಹುಡ್ಕೊಂಡ್ ಹೋಗ್ತಾ ಇದೀನಿ, ಎಲ್ ಸಿಕ್ತಾನೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾ ನಿಂಗೆ”

“ಯಾರ್ ಸರ್ ಅದು? ಏನ್ ಹೆಸ್ರು ಅವರ್ದು?”

“ಅದ್ ಗೊತ್ತಿದ್ರೆ ನಾನ್ಯಾಕಯ್ಯಾ ಹಿಂಗೆ ಬೀದಿ ಬೀದಿ ಅಲಿತಿದ್ದೆ”

“ಓ ನಿಮ್ದು ಆ ಕೇಸಾ, ಸರಿ ಸರ್ ಇಲ್ಲೇ ಹತ್ರದಲ್ಲಿ ರೈಲ್ವೆ ಸ್ಟೇಷನ್ ಇದೆ. ಅಲ್ಲೇ ಬಿಡ್ತೀನಿ”

ಹಾಗೆ ಅಟೋದಿಂದ ಇಳಿದು ಸೀದಾ ಸ್ಟೇಷನ್ ಒಳಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟೆ. ಅಲ್ಲಿ ಜನ ಉದ್ದಕ್ಕೆ ನಿಂತಿದ್ರು. ಓ ಇವ್ರೂ ಕೂಡ ಅವನನ್ನೇ ಹುಡುಕೋದಿಕ್ಕೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇರ್ಬೇಕು ಅಂತ ನಾನು ಕೂಡ ಅವರ ಹಿಂದೆ ನಿಂತೆ. ನನ್ ಸರದಿ ಬಂದಾಗ ಟಿಕೆಟ್ ಕೊಡೋನ್ ಕೇಳ್ದ

” ಎಲ್ಲಿಗ್ ಕೊಡ್ಲಿ ಸರ್”

“ಎಲ್ಲಾರು ಎಲ್ಲಿಗ್ ಹೋಗ್ತಾರೋ ನಂಗೂ ಅಲ್ಲಿಗೇ ಕೊಡಪ್ಪ”

“ಅಯ್ಯೋ ಸರ್, ಒಬ್ಬೊಬ್ರೂ ಒಂದೊಂದ್ ಊರಿಗ್ ಹೋಗ್ತಾ ಇದಾರೆ, ನಿಮಿಗ್ಯಾವ ಊರಿಗೆ ಹೋಗ್ಬೇಕು ಸರ್”

” ನಂಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಕಣಪ್ಪ, ಅವ್ನಿದಾನಲ್ಲ ಆ ಊರಿಗ್ ಹೋಗ್ಬೇಕು”

” ಯಾರು ಸಾರ್ ಅವ್ನು ಅಂದ್ರೆ? ಈವಾಗಿನ್ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ದೇವ್ರಿಗೂ ಒಂದ್ ಅಡ್ರೆಸ್ಸ್ ಅಂತ ಇರತ್ತೆ, ಇದ್ಯಾರು ಸಾರ್ ನೀವ್ ಹೇಳ್ತಿರೋದು? ಸುಮ್ನೆ ಸೈಡಿಗ್ ಸರ್ಕೊಳ್ಳಿ, ಹಿಂದೆ ನೋಡಿ ಅಷ್ಟುದ್ದ ಕ್ಯೂ ಇದೆ”

“ಇಲ್ಲ ಕಣಪ್ಪ ಅವ್ನನ್ನ ಹುಡುಕ್ಲೇಬೇಕು ನಾನು. ನೀನ್ ಸುಮ್ನೆ ಟಿಕೆಟ್ ಕೊಡಪ್ಪ”

” ಓ ನಿಮ್ದು ಆ ಕೇಸಾ ಸಾರ್. ಹಂಗಾರೆ ತಗಳಿ, ಅಲ್ಲೇ ಎದುರ್ಗಡೆ ಪ್ಲಾಟ್ ಫಾರಮ್ ಅಲ್ಲಿರೋ ಟ್ರೈನ್ ಹತ್ಕೊಳ್ಳಿ. ಕೊನೆ ಸ್ಟೇಷನ್ ತಂಕಾ ಟಿಕೆಟ್ ಇದೆ. ಎಲ್ ಬೇಕಾದ್ರೂ ಇಳ್ಕಳಿ”

ಹಾಗೆ ಟಿಕೆಟ್ ತಂಗೊಂಡ್ ಟ್ರೈನ್ ಹತ್ರ ಹೋಗಿ ಬೋರ್ಡ್ ನೋಡ್ತೀನಿ, ಏನೋ ಮಸುಕಾಗಿ ಕಾಣ್ತಾ ಇದೆ.
” ಥೂ, ಅವ್ನನ್ನ ಹುಡ್ಕೋ ಅರ್ಜೆಂಟ್ ಅಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ್ಕ ತರೋದೆ ಮರ್ತ್ ಹೋಯ್ತು. ಇನ್ನು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರೋರ್ನ ಕೇಳೋಣಾ ಅಂತಂದ್ರೆ, ಎಲ್ರೂ ನಿಮ್ದು ಆ ಕೇಸಾ, ಆ ಕೇಸಾ ಅಂತ ಕೇಳ್ತಾರೇ. ಎಲ್ಲಾ ಹುಚ್ಚು ನನ್ ಮಕ್ಳು”

ಹಾಗೇ ಜನರಲ್ ಬೋಗಿ ಹುಡುಕುತ್ತಾ, ಪ್ಲಾಟ್ ಫಾರ್ಮ್ ಮೇಲೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದೆ. ಪ್ಲಾಟ್ ಫಾರ್ಮ್ನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಒಂದು ಕಣ್ಣು ರೈಲಿನ ಮೇಲಿಡುತ್ತಾ ಎರಡೂ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಜೇಬನ್ನ ತಡಕಾಡೋದಿಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದೆ. ನೋಡ್ತೀನಿ ಒಂದೇ ಸಿಗರೇಟ್ ಇದೆ. ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇದ್ದೋನತ್ರ ಲೈಟರ್ ತಗೊಂಡು ಹಚ್ಕೊಂಡೆ. ನಶೆ ತಲೆಗೆ ಏರಿದಂತೆ ಹೊರ ಮನಸ್ಸು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ತೇಲಿದ ಅನುಭವ, ಆದ್ರೆ ಅವನ ನೆನಪು ಬಂದದ್ದೇ ತಡ, ಕೋಪದ ಉರಿ ತಲೆಗೇರಿತ್ತು.
ರೈಲ್ ಹೊರಡೋ ಸದ್ದು ನನ್ನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಈ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಎಳ್ಕೊಂಡ್ ಬಂತು. ಬೋಗಿ ಒಳಗಡೆ ಹೋಗಿ ಕಿಟಕಿ ಪಕ್ಕ ಇದ್ದ ಒಂಟಿ ಸೀಟ್ ಅಲ್ಲಿ ಕೂತ್ಬಿಟ್ಟೆ. ಹಾಗೆ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಕೂತವನ ಕಿವಿಗೆ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ಕೂತವರ ಮಾತುಗಳು, ಕಾಫಿ ಟೀ ಮಾರೋರ ಕೂಗು, ರೈಲಿನ ಚಲನೆಯ ಶಬ್ಬ ಎಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಗುಂಯ್ಗುಡುತ್ತಾ ಇದೆ. ಈ ಕಣ್ಣಿಗೆ ರೆಪ್ಪೆ ಇರೋ ಹಾಗೆ ಕಿವೀಗೂ ಇದ್ದಿದ್ರೆ ಸುಮ್ನೆ ಮುಚ್ಕೊಂಡು ಕೂರ್ತಿದ್ದೆ ನಾನು.

ರೈಲು ಮುಂದೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ದಂತೆ ಹಿಂದಿನ ನೆನಪುಗಳ ರೀಲು ಮುಚ್ಚಿದ ಕಣ್ಣಿನ ಒಳಗೆ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳೋದಿಕ್ಕೆ ಶುರು ಆಯ್ತು.

ನನಗೆ ನೆನಪಿರೋ ಕಾಲದಿಂದಾನೂ ನಂಜೊತೇಲೆ ಇದ್ದ ಅವನು. ನಾನು ಎಲ್ಲಿ ಹೋದ್ರೂ ನನ್ನ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಬರ್ತಿದ್ದ. ನಾನು ಏನು ಮಾಡಿದ್ರೂ ಅವನ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಇಲ್ಲದೆ ಮುಂದೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಾ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ಜೊತೆ ಜಗಳ ಮಾಡಿ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದಾಗಲೂ ” ಈ ಜಗತ್ತು ವಿಶಾಲವಾಗಿದೆ. ಎಲ್ ಬೇಕಾದ್ರು ಜೀವನ ಮಾಡು” ಅಂತ ಹೇಳ್ದೋನು ಅವ್ನೆ. ಕೊನೆಗೆ ಈ ಹಾಳು ಕೊಂಪೆಗೆ ತಂದ್ ಹಾಕ್ದೋನು ಅವನೆ.

ಸಿಟೀಲಿ ಮಾಲು ಪಬ್ಬು ಅಂತ ತಿರುಗಾಡುವಾಗ “ಅವ್ಳನ್ ನೋಡೋ, ಇವ್ಳನ್ ನೋಡೋ” ಅಂತ ಯಾವಳೋ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗೀಗೆ ಗಂಟ್ ಹಾಕ್ದೋನೂ ಅವ್ನೆ. ಕೊನೇಗೆ ಅವ್ಳು ಕೈ ಕೊಟ್ ಹೋದಾಗ, “ಇವ್ಳಲ್ಲಾ ಅಂದ್ರೆ ಇನ್ನೊಬ್ಳು ಗುರು” ಅಂತ ಬಾರ್ ಕಡೆ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋದವ್ನು ಅವನೆ.
ಇಂಟರ್ವ್ಯೂ ಅಲ್ಲಿ ಪಾಸ್ ಆಗೋದಿಕ್ಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ್ದೂ ಅವ್ನೆ. ಕೊನೇಗೆ ಆಫಿಸ್ ಅಲ್ಲಿ ಜಗಳ ಆಡಿ ಕೆಲಸ ಕಳ್ಕೊಳೋ ಹಂಗೆ ಮಾಡಿದ್ದೂ ಅವ್ನೆ.

ಹೀಗೆ ನನ್ನ ಜೀವನದುದ್ದಕ್ಕೂ ದಾರಿದೀಪ ಅದ್ನಾ ಅಲ್ಲ ಸುಡೋ ಬೆಂಕಿ ಕೊಳ್ಳಿ ಆದ್ನಾ, ಏನೂ ಗೊತ್ತಾಗ್ದೆ ಇರೋ ಸ್ಥಿತೀಲಿ ಇದ್ದೀನಿ ನಾನೀಗ.

ಹಾಗೆ ನಿದ್ದೇಲಿ ಇದ್ದ ನನಗೆ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಎಚ್ಚರ ಆಯ್ತು. ನೋಡ್ತೀನಿ ರೈಲು ಯಾವುದೋ ಸ್ಟೇಷನ್ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದೆ. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಇದ್ದೋನು ಫೋನ್ ಅಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡ್ತಾ ” ಲೇ ಟ್ರೈನ್ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಲೇಟ್ ಅಂತೆ ಕಣೆ, ಹಾಳು ಕ್ರಾಸಿಂಗ್ ಇಂದ ಲೇಟ್ ಆಗೋ ಹಂಗಿದೆ. ನೀನು ಬಾಗ್ಲು ಹಾಕೊಂಡು ಮಲ್ಗು” ಅಂತ ಅದ್ಯಾರ್ಗೋ ಹೇಳ್ತಿದ್ದ.
ಆ ಕಡೆ ಈ ಕಡೆ ನೋಡ್ತೀನಿ ರೈಲಿನ ತುಂಬಾ ಜನ. ಅವರಾಡೋ ನೂರಾರು ಮಾತುಗಳು. ಆದ್ರೆ ಯಾರೂ ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಅಲ್ಲೇ ಕೂತಿದ್ದವನು ಎದ್ದು ಹೊರ ಬಂದೆ.

ಹೊರ ಬಂದವನ ತಲೆ ಮತ್ತೆ ಗುಂಯ್ ಅಂತನ್ನೋಕೆ ಶುರು ಆಯ್ತು. ಅವನದೇ ಯೋಚನೆ, ಕೋಪ, ಅಸಹಾಯಕತೆ ಎಲ್ಲ ಸೇರಿ ತಲೆ ಇಲ್ಲೇ ಸಿಡಿದು ಹೋದ್ರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತದೆ ಅಂದ್ಕೊಂಡೆ. ಕೈ ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಜೇಬನ್ನ ತಡಕಾಡೋದಿಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿತ್ತು. ಪಾಪ ಅದಕ್ಕೇನ್ ಗೊತ್ತು, ಇದ್ದಿದ್ ಒಂದ್ ಸಿಗರೇಟ್ ಅನ್ನ ರೈಲ್ ಹತ್ತೋವಾಗ್ಲೆ ಬಾಯಿ ಅದರ ಹೊಗೇನೆಲ್ಲ ಒಳಗ್ ತಗೊಂಡು ಸುಟ್ಟು ಹಾಕಿದೆ ಅಂತ.

ಆಕಡೆ ಈಕಡೆ ನೋಡಿದಾಗ ಕತ್ತಲೆಯ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬೆಂಕಿಯ ಕಿಡಿ ಉರೀತಾ ಇತ್ತು. ಹೋಗೋದೋ ಬೇಡ್ವೋ ಅನ್ನೋ ಯೋಚನೆಗೆ ಸಮಯಾನು ನಿಡದೆ ಕಾಲು ಆ ಬೆಳಕಿನೆಡೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿತು. ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ಯಾವನೋ ಒಬ್ಬ ಪಂಚೆ ಸುತ್ಕೊಂಡು ಕುಕ್ಕುರುಗಾಲಲ್ಲಿ ಕೂತು ಎನೋ ಸೇದ್ತಾ ಇದ್ದ. ಅವನನ್ನ ಹಾಗೇ ನೋಡ್ತಾ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟೆ. ಒಮ್ಮೆಲೇ ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನನ್ನನ್ನ ನೋಡಿದವನೇ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಕೇಳಿದ.

” ಏನ್ ಸಾರ್ ಹಂಗ್ ನೋಡ್ತಾ ಇದೀರ, ನಿಮ್ಮಂತೋರು ಸೇದೊ ಸಿಗ್ರೇಟ್ ಎಲ್ಲ ನಮ್ಮತ್ರ ಇಲ್ಲ, ಬೇಕಾದ್ರೆ ಬೀಡಿ ಐತೆ ಕೊಡ್ಲಾ”

“ಏನೋ ಒಂದ್ ಕೊಡಪ್ಪ, ಪಾಲಿಗ್ ಬಂದಿದ್ದೇ ಬಿರಿಯಾನಿ ಅನ್ಕೋತೀನಿ”

ತಕ್ಷಣ ಪಂಚೆ ಎತ್ತಿ ಒಳ ಜೇಬಿನಿಂದ ಎರಡು ಬೀಡಿ ಹೊರ ತೆಗೆದು ನನ್ನತ್ತ ಚಾಚಿದ.

“ಅಯ್ಯೋ ಒಂದೆ ಸಾಕಪ್ಪ ನಂಗೆ”

“ಇಟ್ಕಳಿ ಸರ್, ನಾನ್ ಹೆಂಗೂ ಮುಂದಿನ್ ಊರಲ್ಲಿ ಇಳ್ಕತಿನಿ. ಅಲ್ಲೇ ಹೊರ್ಗಡೆ ಸಿಗತ್ತೆ ನಂಗೆ”

ಹಾಗೆ ಅವನ ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಬೀಡಿಯಿಂದ ನನ್ನ ಕೈಲಿದ್ದ ಬೀಡಿಗೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಅವನ ಜೊತೆ ಕತ್ತಲೆಯ ಮೂಲೆಯೆಡೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದೆ.

ಹಾಗೆ ಬೀಡಿ ಕೊನೆಯವರೆಗೆ ಸುಟ್ಟು ಆರಿ ಹೋದರೂ ರೈಲು ಹೊರಡಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಕತ್ತಲೂ ಬೇಸರವಾಗಿ ಮಬ್ಬಾಗಿ ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ಟೇಷನ್ ಲೈಟ್ ಕಂಬದ ಕೆಳಗೆ ಹಾಸಿದ್ದ ಸಿಮೆಂಟಿನ ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಹೋಗಿ ಕೂತೆ. ಎದುರಿಗಿದ್ದ ಬೋಗಿಯ ಹೊರ ಮೈಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ್ದ ಬೋರ್ಡು ಈಗಲೂ ಮಸುಕಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ನನ್ನ ಇಡೀ ಜೀವನವೇ ಇದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮಸುಕಾಗಿರುವಾಗ ಇದೇನ್ ಮಹಾ, ಅಂತ ಅದರೆಡೆಯಿಂದ ಮುಖವನ್ನೇ ತಿರುಗಿಸಿದೆ. ತನ್ನ ಪಾಲಿನ ಬೀಡಿಯನ್ನ ಮುಗಿಸಿದ ಆತ ಕಾಲಿನೆಡೆಗೆ ಸಿಲುಕ್ಕಿದ್ದ ಪಂಚೆಯನ್ನ ಎತ್ತಿ ಕಟ್ಟಿ ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಬಂದು ಕೂತ. ನನ್ನ ಕಡೆಗೆ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿದವನೇ
” ಯಾವ್ ಊರಿಗ್ ಹೋಗ್ತಾ ಇದೀರಾ ಸರ್” ಅಂತ ಕೇಳಿದ.

“ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಕಣಪ್ಪ, ಕೊನೇ ಸ್ಟೇಷನ್ ತಂಕಾ ಟಿಕೆಟ್ ಕೊಟ್ಟಿದಾರೆ”

“ಹಂಗಾ ಸರ್, ಅದ್ ಸರಿ ಏನಕ್ ಹೋಗ್ತಾ ಇದೀರಾ”

“ಅವನನ್ನ ಹುಡುಕ್ಕೊಂಡ್ ಹೋಗ್ತಾ ಇದೀನಿ”

“ಯಾರು ಸರ್ ಅವ್ನು ಅಂದ್ರೆ?”

ಅವನಿಗೆ ನನ್ನ ಈ ಹುಡುಕಾಟದ ಪುರಾಣವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿದೆ.
“ಓ ನಿಮ್ದು ಆ ಕೇಸಾ ಸರ್” ಅಂತಂದ

” ನಿಲ್ಸಯ್ಯ ನಿಂದು, ಯಾರ್ ಸಿಕ್ಕಿದ್ರೂ ಅದನ್ನೇ ಹೇಳ್ತೀರಾ. ಎಲ್ರೂ ಯಾಕೋ ಹಳದಿ ರೋಗ ಬಂದೋರ್ ತರ ಆಡ್ತೀರಾ. ನೀವೆಲ್ಲಾ ಹುಚ್ಚ್ ನನ್ ಮಕ್ಳು. ಎಲ್ಲಾನೂ ಒಂದೇ ತಕ್ಡೀಲಿ ಇಟ್ಟು ತೂಗ್ತೀರ. ಗೊತ್ತಿದ್ರೆ ಗೊತ್ತು ಅನ್ನಿ, ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ಮುಚ್ಕೊಂಡ್ ಹೋಗ್ರಯ್ಯಾ”

“ಅಯ್ಯೋ ಬಿಟ್ಬಿಡಿ ಸರ್, ಇದಿಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಯಾಕ್ ಮೈಮೇಲ್ ಬೀಳೋ ಹಂಗ್ ಆಡ್ತೀರಾ. ಇದಿಕ್ಕೆ ನನ್ ಹತ್ರ ಒಂದ್ ಉಪಾಯ ಇದೆ ಸರ್”

” ನೋಡು ಸುಮ್ನೆ ನನ್ ತಲೆ ತಿನ್ಬೇಡ, ನೀನ್ ಕೊಟ್ಟಿರೋ ಬೀಡಿ ನಶೆ ನನ್ ತಲೆಯಿಂದ ಇಳಿಯೋ ಮುಂಚೆ ಜಾಗ ಖಾಲಿ ಮಾಡು”

“ಸರ್, ಒಂದೇ ನಿಮ್ಸ, ನನ್ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಸರ್. ಅವ್ನನ್ನ ಹುಡ್ಕೋದು ಹೆಂಗೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತು ನಂಗೆ. ನಮ್ ಊರಾಗೆ ಒಬ್ಬ ಮಂತ್ರ ಮಾಡೋನು ಇದಾನೆ. ಅವ್ನು ಅಂಜನ ನೋಡಿ ಯಾರ್ ಯಾವ್ ಕಡೆ ಇದಾರೆ ಅಂತ ಹೇಳ್ತಾನೆ”

” ಲೋ ಏನ್ ಹೇಳ್ತಾ ಇದೀಯ. ಆ ಮಂತ್ರವಾದಿನ ನೋಡೋಕೆ ನಾನ್ ನಿಮ್ಮ್ ಊರಿಗ್ ಬರ್ಬೇಕೇನಯ್ಯಾ. ಆಗೋ ಮಾತಾ ಅದು”

“ಹಂಗಲ್ಲ ಸರ್, ನೀವ್ ಹೋಗೋ ಊರ್ನಾಗೂ ಯಾರಾದ್ರು ಅಂತೋರು ಇರ್ತಾರೆ. ಮಂತ್ರ ಮಾಡೋರ್ ಏನು ಈ ದೇಶ್ದಾಗೆ ಕಮ್ಮೀನೆ. ಎಲ್ಲಾ ಊರ್ನಾಗೂ ಇರ್ತಾರೆ. ಕಾವಿ ಬಟ್ಟೆ ಹಾಕ್ಕೊಂಡು, ಮೈಗೆಲ್ಲಾ ಬೂದಿ ಬಳ್ಕೊಂಡು, ನಿಂಬೆ ಹಣ್ಣು ಮತ್ತೆ ತಲೆ ಬುರ್ಡೆ ಎಲ್ಲಾ ಹಿಡ್ಕೊಂಡು ಕೂತಿರ್ತಾರೆ. ಅವ್ರನ್ನ ಕೇಳ್ ನೋಡಿ ಎಲ್ಲಾನು ಹೇಳ್ತಾರೆ”

” ಏನ್ ಹೇಳ್ತಾರೋ ಏನೋ, ನನ್ ಕರ್ಮ. ಅವ್ನ್ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದು ಎಲ್ಲಾರ್ ಕೈಲಿ ಹೇಳಿಸ್ಕೊಳ್ಳೋ ಹಂಗಾಯ್ತು ನನ್ ಜೀವ್ನ”

“ಸರಿ ಸರ್, ಟ್ರೈನ್ ಹೊರಡೋ ಹಂಗಿದೆ. ನಂದು ಹಿಂದ್ಗಡೆ ಬೋಗಿ, ಬರ್ತೀನಿ ಸರ್”

ನಾನೂ ಎದುರಿಗಿದ್ದ ನನ್ನ ಬೋಗಿಗೆ ಹತ್ತಿ ಮತ್ತದೇ ಸೀಟ್ ಅಲ್ಲಿ ಕೂತ್ಕೊಂಡೆ. ಹಾಗೆ ಹೊರಟ ರೈಲು 30 ಗಂಟೆಗಳ ನಂತರ ಒಂದು ಊರಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿತು. ರೈಲಿನ ಒಳಗೆ ಇದ್ದವರೆಲ್ಲಾ ಇಳಿದು ಪೂರ್ತಿ ರೈಲು ಜನರಿಲ್ಲದೆ ಖಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗಾದರೆ ಇದೇ ಕೊನೆ ಸ್ಟೇಷನ್ ಇರ್ಬೇಕು ಅಂತ ನಾನೂ ಹೊರಗೆ ಬಂದೆ.
ಹಾಗೆ ಎದುರು ಸಿಕ್ಕಿದವನ ಬಳಿ

“ಇಸ್ ಸ್ಟೇಷನ್ ಕಾ ನಾಮ್ ಕ್ಯಾ ಭಾಯಿ? ” ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ.

“ವಾರಣಾಸಿ ಸಾಬ್”

ವಾರಣಾಸಿನೋ ಅಲ್ಲ ಹಿಮಾಲಯಾನೋ ಯಾವೂರಾದ್ರೇನು, ಅವ್ನನ್ನ ಇಡೀ ಜಗತ್ತೆಲ್ಲಾ ಹುಡುಕ್ತೀನಿ ಅಂತ ಹೊರಟವನು ನಾನು.
ಹಾಗೆ ಸ್ಟೇಷನ್ ಇಂದ ಹೊರಗಡೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ಕೂಡಲೆ ಆ ಊರಿನ ನೋಟವೆ ಒಂದು ಅದ್ಭುತದಂತೆ ಕಂಡಿತು. ಹಾಗೆ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಲೆ ಕಾಶಿಯ ಬೀದಿಗಳು ನನ್ನನ್ನ ಸ್ವಾಗತಿಸಿದವು. ಅದನ್ನ ನೋಡುತ್ತ ನಾನು ಬಂದ ಕಾರ್ಯವೇ ಮರೆತು ಹೋದಂತ ಅನುಭವ. ನಡೆದು ನಡೆದು ಕೊನೆಗೆ ನಿಂತದ್ದು ವಿಶ್ವನಾಥನ ಮಂದಿರದ ಎದುರು. ಒಳ ಹೋಗಲು ಕಾಲು ಮುಂದಡಿ ಇಟ್ಟರೂ ಮನಸ್ಸು ಬಂದ ಕಾರ್ಯವನ್ನ ನೆನಪಿಸಿತು.

ಮುಂದೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಗಂಗೆ ವಿಶಾಲವಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಒಡಲೊಳಗೆ ಇಳಿದರೆ ನನ್ನೆಲ್ಲಾ ಜಂಜಾಟಗಳಿಗೆ ನನ್ನ ಪ್ರಾಣದ ಸಮೇತ ಮುಕ್ತಿ ಕೊಡುತ್ತಾಳೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಆದರೆ ನಾನು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ ಇಷ್ಟು ದೂರ ಅವನನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬಂದು ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ. ಅವನ ಯೋಚನೆ ಬಂದದ್ದೇ ತಡ ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಏನೇನೋ ಅನುಭವಗಳು. ಕೈ ಆಗಲೇ ಜೇಬನ್ನು ತಡಕಾಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿತ್ತು. ಕಾಲು ಎತ್ತೆತ್ತಲೋ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುತ್ತಿತ್ತು. ಕಣ್ಣು ತನಗೆ ಬೇಕಾದ ವಸ್ತುವನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಶುರು ಮಾಡಿತ್ತು.

ಆಗಲೇ ಕಣ್ಣಿಗೆ ನದಿ ದಡದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬೆಳಕು ಗೋಚರಿಸಿತು. ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಆ ಹಳ್ಳಿಯವನು ಹೇಳಿದಂತೆ ಐದು ಜನ ಕಾವಿ ಬಟ್ಟೆ ತೊಟ್ಟು, ಜಟಾಧಾರಿಗಳಾಗಿ, ಮೈತುಂಬಾ ಬೂದಿಯಲ್ಲಿ ಮಿಂದು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹೊಗೆಯುಗುಳುತ್ತಾ ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ವಸ್ತುವನ್ನ ಹಿಡಿದು ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಅವರನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟೆ. ನನ್ನ ಮನಸ್ತಿತಿಯನ್ನು ಅರಿತವರಂತೆ ಅವರಲ್ಲೊಬ್ಬ ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ವಸ್ತುವನ್ನ ನನ್ನೆಡೆಗೆ ಚಾಚಿದ. ಕೊನೆಯ ಉಸಿರೋ ಎಂಬಂತೆ ಒಮ್ಮಲೇ ಅದರ ಹೊಗೆಯನ್ನ ನನ್ನೊಡಲಿಗೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡೆ. ಒಂದೇ ಬಾರಿಗೆ ನನ್ನ ಪೂರ್ತಿ ದೇಹ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹಾರಾಡುತ್ತಿರುವ ಅನುಭವ. ಇಡೀ ಜಗತ್ತಿನ ಪರಿವೆಯೇ ಇಲ್ಲದೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ಸಮಯ ಕಳೆದೆ. ಕೊನೆಗೆ ಕಣ್ಣು ತೆರೆದು ನೋಡಿದಾಗ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಅದೇ ಲಹರಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದರು.

ತಕ್ಷಣ ಹಳ್ಳಿಯವನು ಹೇಳಿದ್ದ ಮಾತು ನೆನಪಾಯಿತು. ಎದುರಿಗಿದ್ದವನ ಬಳಿ ನನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಥೆಯನ್ನ ಹೇಳಿಕೊಂಡೆ. ಅವನನ್ನ ಹುಡುಕೋದಿಕ್ಕೆ ದಯವಿಟ್ಟು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿ ಅಂತ ಕಾಲು ಹಿಡಿದು ಬೇಡಿದೆ. ನನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಆತನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮುಗುಳ್ನಗೆ ಮಿಂಚಿ ಮರೆಯಾಯ್ತು. ತನ್ನ ಚೀಲದಿಂದ ಒಂದು ಮಾಸಿದ ಹಳೆಯ ಕಾವಿ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ತೆಗೆದು ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ನದಿಯೆಡೆಗೆ ಕೈ ಚಾಚಿದ.

ಆತ ನೀಡಿದ ಬಟ್ಟೆ ತೊಟ್ಟು ಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಮೇಲೆದ್ದು ಬಂದೆ. ಆತನೆದುರು ನಿಂತ ನನ್ನನ್ನ ಒಂದು ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕೂರಿಸಿ ಆತ ಮಾತನಾಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ.

“ನೋಡು ನಿನ್ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿದೆ. ನಿನ್ನಂತಯೇ ನಾವೂ ಕೂಡ ಅವನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳನ್ನೇ ಕಳೆದಿದ್ದೇವೆ. ಅಸಲಿಗೆ ಅವನು ನಮ್ಮೊಳಗೇ ಇದ್ದಾನೋ ಇಲ್ಲ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೋ ಅಲ್ಲ ಆಕಾಶದಾಚೆ ಯಾವುದೋ ಬೇರೆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾನೋ ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವನನ್ನ ನೋಡಬೇಕು, ಅವನಾಡುವ ಈ ಜಗದ ಆಟಗಳ ರಹಸ್ಯವನ್ನ ಅರಿಯಬೇಕು ಅಂತ ಹೊರಟವರು ನೂರಾರು ಜನ. ಹಾಗೆ ನಾವೂ ಕೂಡ ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು ತೋರಿದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೇವೆ” ಅಂದವನೇ ತನ್ನವರೊಡನೆ ಹೊರಟ.

ಆ ಮಹಾ ವೃಕ್ಷದ ಕೆಳಗೆ ಬುದ್ಧನಿಗೆ ಜ್ಞಾನೋದಯವಾದಂತೆ ಅವನನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಕಾತರದಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿಕೊಂಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದೆ.